Özünüzü qısaca təqdim edin.
Adım Əsgərdir, 47 yaşım var. Əslən Qaratəhlədənəm, orada doğulmuşam, orada böyümüşəm. İndi ailəmlə Tbilisidə yaşayıram, iş burdadır deyə. Amma hər həftə sonu kəndə, qohumların yanına qayıdıram. Şənbə səhər yola düşürəm, bazar günü axşam yenə şəhərə dönürəm. Belə də gedir, illərdir bu cürdür.
Uşaqlığınız kənddə necə keçib?
Uşaqlığım tamam kənddə keçdi, şəhəri o vaxt heç tanımırdım. Səhər tezdən durardıq, böyüklər işə gedərdi, biz uşaqlar da bağda, həyətdə kömək edərdik. Mal-qaramız var idi, onları otarmağa aparardıq.
Yayda Kür çayının qırağına gedərdik, çimərdik, top oynayardıq. Axşam hamı evdə yığışardı, nənəm söhbət edərdi, biz qulaq asardıq. İndi düşünürəm ki, o vaxt heç nəyimiz çox deyildi, amma adam özünü dolğun hiss edirdi. Bir alma tapsan, dörd yerə bölüb yeyərdik. İndiki uşaqlarda hər şey var, amma o dadı bilmirlər.
Məktəb illəriniz necə idi?
Məktəbə kənddə getdim, azərbaycan dilində oxuduq. Müəllimlərimiz öz kəndimizdən idi, çoxunu hələ də tanıyıram. Dərslər ciddi idi, müəllimə hörmət başqa cür idi.
Gürcücəni də öyrənirdik, amma elə də güclü deyildi. Sonra şəhərə gələndə anladım ki, gürcücəni yaxşı bilmək lazımdır, yoxsa çətin olur. Onu özüm işləyə-işləyə öyrəndim. Amma yazıb-oxumağı, hesabı, hamısını kənd məktəbində aldım.
Təhsilinizi davam etdirə bildinizmi?
Yox, ali təhsil ala bilmədim, bu bir az ürəyimdə qalıb. Məktəbi bitirəndə 2000-ci illərin əvvəli idi. O vaxt nə vəziyyət idi, bilirsiniz də, hər şey alt-üst olmuşdu, iş yox, pul yox, sabaha əmin deyildin.
Atam deyirdi, oğlum, oxumaq yaxşıdır, amma əvvəl gərək çörək olsun. Düz deyirdi. O vaxt universitet barədə düşünmək lüks idi. Mən də işə girdim, ailəyə kömək etməli idim. Bəzən deyirəm, başqa illər olsaydı, bəlkə oxuyardım. Amma keçmişə qayıtmaq olmur. Gileyim yoxdur, sadəcə bəzən ağlıma gəlir.
Tbilisiyə necə gəldiniz, nə işlə məşğulsunuz?
Tbilisiyə iş üçün gəldim, başqa səbəb yox idi. Kənddə iş tapmaq çətindir, demək olar ki, yoxdur. Gənc idim, gücüm vardı, gəldim şəhərə.
İlk vaxtlar tikintidə işlədim, ağır iş idi, amma puluna görə dözürdün. Sonra bazarda işlədim, indi də ticarətlə məşğulam. Səhərdən axşama qədər ayaq üstəyəm. Şəhər belədir, dincəlmək yoxdur, amma çörəyini çıxarırsan. Kənddə qalsaydım, düzünü deyim, nə ilə dolanardım, bilmirəm.
Sizi hər həftə kəndə çəkən nədir?
Məni kəndə çəkən qohumlardır, başqa heç nə. Anam ordadır, qardaşım ailəsi ilə ordadır, əmim, qonşular. Onlar olmasaydı, açığını deyim, bəlkə bu qədər tez-tez getməzdim. Bəlkə ayda bir dəfə gedərdim.
İnsan gedir ki, kimisə görsün. Anamın əlindən çay içəsən, qardaşla oturub söhbət edəsən, qonşu Kamal kişi ilə hal-əhval tutasan. Boş evə kim gedər axı. Qohum orda olanda kənd də adama doğma gəlir.
Həftə sonu kənddə vaxt necə keçir?
Şənbə səhər çatıram, ilk iş anamın yanına gedirəm. O dərhal süfrə açır, sən yemə, mən sənə baxım, deyir. Analar belədir.
Sonra həyətdə işlər olur, bağda kömək edirəm, qardaşla bir yerdə nəyisə düzəldirik. Günorta qohumlar yığışır, çay, söhbət. Bazar günü məscidə gedirəm, sonra köhnə dostlarla görüşürəm. Axşam tərəfi şəhərə qayıdıram, hər dəfə elə bil bir parça orda qalır.
Şəhərlə kənd arasında ən böyük fərq nədir?
Ən böyük fərq insanlardadır. Şəhərdə hamı tələsir, qonşunun adını da bilmirsən. Kənddə isə hamı bir-birini tanıyır, kimin nəyi var, nəyi yox, hamı bilir.
Toy olsa, bütün kənd gəlir. Yas olsa, yenə hamı gəlir, səni tək qoymurlar. Şəhərdə rahatlıq var, imkan var, amma o istilik yoxdur. Bəzən şəhərdə adam çox olsa da, özünü tək hiss edirsən. Kənddə isə tək olmursan. Mən o istiliyə öyrəşmişəm.
Dil və kimlik sizin üçün nə deməkdir?
Evdə həmişə azərbaycanca danışırıq, uşaqlarla da. Bu mənim üçün vacibdir. Gürcücəni onsuz da öyrənirlər, dövlət dilidir, lazımdır. Amma öz dilini bilməsən, kim olduğunu da unudarsan.
Uşaqlarımı yayda kəndə aparıram ki, nənəsinin yanında qalsınlar, kəndin dilini, adətini görsünlər. Bir dəfə oğlum soruşdu, ata, biz haralıyıq. Dedim, biz Qaratəhləliyik, sən Tbilisidə doğulsan da, kökün ordadır. Bunu unutmasınlar, kifayətdir.
Gələcəyi necə görürsünüz?
Gələcəyi düşünəndə bir az ürəyim sıxılır. Cavanlar gedir, çoxu da qayıtmır. Kənddə getdikcə adam azalır. Qorxuram bir gün boş evlər görəsən.
Amma yenə ümid var. Torpaq adamı çəkir, qohumluq çəkir. Mən özüm misalam, şəhərdə yaşayıram, amma hər həftə qayıdıram. Bəlkə uşaqlarım da bir gün qayıdar, heç olmasa bilərlər ki, kökləri var. Mən isə nə qədər canım var, gedib-gələcəyəm. Kəndi tərk etmək olar, amma ürəkdən çıxarmaq olmur.